Er is veel aandacht voor kindsoldaten. Met name de Verenigde Naties zetten zich hard in om hulpverlening te bieden aan jongens en meisjes die hun legers verlaten en hun leven weer proberen op te bouwen. Waarom is dit initiatief dan eigenlijk nodig? Grote organisaties werken met logge programma’s waar helaas niet alle ex-kindsoldaten mee bereikt worden. Een groot aantal van hen blijft onzichtbaar voor hulpverlenings-instellingen. Dit komt met name omdat de meeste organisaties zich concentreren op jonge kinderen en/of kinderen die net uit de oorlog komen.

De burgeroorlog in Sierra Leone eindigde in 2002. De ooit zo jonge kindsoldaten zijn nu groot geworden en vallen buiten alle doelgroepen van hulporganisaties. Direct na afloop van de oorlog zijn er weliswaar verschillende programma’s voor ex-kindsoldaten uitgevoerd, maar die zijn verre van efficiënt geweest. Zo heeft maar een gedeelte van alle kindsoldaten een reïntegratie-programma doorlopen en is aan andere kindsoldaten gouden bergen beloofd waar uiteindelijk niets van terecht gekomen is. Daar moet bij opgeteld worden dat logge programma’s geen rekening kunnen houden met het individu. Kortom, vele ex-kindsoldaten hebben op eigen kracht hun levens opnieuw moeten opbouwen en dat is hen bewonderenswaardig goed afgegaan. Zeker als je je bedenkt dat Sierra Leone het armste land ter wereld is en kansen niet bepaald voor het oprapen liggen. Maar ze zijn er nog niet.

Het eerste begin is gemaakt. Ze gaan naar school, of ze vinden kleine klusjes om geld te verdienen, maar er bestaat voor hen geen zekerheid dat ze het volgende semester verder kunnen met hun studie, of een echte baan zullen kunnen vinden. Uit onderzoek van Mind to Change is gebleken dat ex-kindsoldaten met name zekerheid en stabiliteit in hun leven nodig hebben. De betaling van hun scholing, of de ondersteuning bij het vinden van een baan, of vaardigheidstraining geeft hen een tweede kans in het leven.