Kindsoldaten: Daders?

Wie het over kindsoldaten heeft, komt onherroepelijk uit op de vraag of ze wel hulp verdienen. Want ze hebben afschuwelijke dingen gedaan. Dat klopt in veel gevallen. Maar niet iedere kindsoldaat heeft gemoord of gevochten. Sommigen fungeerden als hulpje, anderen als spion, en ga zo maar door. De vraag of kindsoldaten nu daders of slachtoffers zijn is interessant. In filosofisch opzicht. De oorlog is voorbij, de jongens zijn op een bepaalde manier weer geaccepteerd door hun samenlevingen en proberen hun leven weer op te bouwen. Als hun eigen samenleving ze kan vergeven, waarom zouden wij dat dan niet kunnen doen? De jongens zijn geen soldaat meer, ze zijn gewone burgers met een ongewoon verleden. De vraag of ze nu dader of slachtoffer zijn doet voor ons niet ter zake. Het feit dat ze een kwetsbare ‘groep’ vormen, vaak in een situatie van moderne slavernij leven en niemand hebben om op terug te vallen staat bij ons centraal.

We geloven niet in korte termijn oplossingen. Onze programma’s zijn daarom altijd gericht op de lange termijn. We willen onze beneficiairs in het zadel helpen, ze een kans geven zelf de touwtjes in handen te nemen over hun levens, en voor zichzelf een toekomst opbouwen. Wij geven ze daarbij ondersteuning, financieel, praktisch en mentaal. Wij geloven dat educatie en de ontplooiing van talenten en vaardigheden onze beneficiairs in staat stelt in de toekomst een volledig zelfstandig bestaan op te kunnen bouwen, waarin ze kunnen bijdragen aan de ontwikkeling van hun samenleving. We investeren daarom in individuen, op de lange termijn.

Voormalig kindsoldaten moeten weer bij de samenleving gaan horen. Niet alleen voor henzelf, maar ook voor de rest van de gemeenschap, die vaak toch angstig is dat ex-kindsoldaten weer in hun oude patroon zullen vervallen. Hun deelname aan de samenleving is dus van essentieel belang voor het opbouwen van duurzame vrede.