Mind to Change wenst je fijne kerstdagen een zeer voorspoedig 2012. Met name namens de ‘bush wives’ die dit jaar met jullie hulp een driejarige vervolgopleiding gestart zijn. Het betekent voor hen en hun kinderen nieuwe hoop en een nieuwe toekomst. We hopen in 2012 weer op jullie steun te kunnen rekenen en een hele grote BEDANKT voor jullie steun tot nu toe!

Het team van Mind to Change

In december 2010 vertrok kunstenaar Ronald Ophuis, met een cameraploeg, naar Sierra Leone om daar onderzoek te doen naar kindsoldaten. Lansana en Mustapha, ex-kindsoldaten en vrijwilligers van Mind to Change, namen de 5-koppige ploeg mee door Freetown, stelden hen voor aan ex-kindsoldaten en hielpen Ronald interviews af te nemen en meer achtergrondinformatie te verzamelen over de levens van (ex) kindsoldaten.

Extreem geweld staat centraal in het werk van de kunstenaar, waar hij een eigen ‘gezicht’ aan wil geven. Dat wordt niet altijd even goed begrepen. Reden voor regisseur Catherine van Campen om een film te maken over Ronald’s werkwijze. Er wordt nog hard gewerkt aan de documentaire over Ronald Ophuis, maar een klein voorproefje van Ronald’s inspiratiereis door Sierra Leone kan je hier bekijken. De komende weken mogen we ook alvast een aantal kunstwerken die Ronald na zijn reis over kindsoldaten heeft gemaakt aan jullie presenteren. Hou onze site dus in de gaten!

We zijn klaar met sleutelen en presenteren met trots onze nieuwe website. De prachtige header werd gemaakt door Brechje Schulte, die het kunstwerk instuurde voor onze Ontwapen Campagne. Officieel is onze campagne afgelopen, maar we zijn nog steeds heel blij met de insturing van jullie kunstwerken, gedichten, video’s, artikelen, essays en werkstukken over kindsoldaten.

We hebben met de grootste zorg gewerkt aan het ontwerp en de indeling van onze website. Vind je toch nog dingen die niet, of niet goed werken, laat het ons dan alsjeblieft weten!

Dit is Omar Khadr. Een Pakistaans/Canadese jongeman die op zijn 15e door de VS gevangen werd genomen in Afghanistan en daarna zeven jaar lang werd opgesloten in Guantanamo Bay. Omar werd geboren in Toronto (Canada). Tijdens zijn vroegste kinderjaren pendelde zijn familie heen en weer tussen Canada en Pakistan. Omar’s vader in 1995 in Pakistan werd gearresteerd vanwege zijn veronderstelde betrokkenheid bij een bombardement op de Egyptische ambassade. Zijn vader ging in hongerstaking. Omar sliep als negenjarige naast zijn vaders bed op de grond, tot diens vrijlating.

Eenmaal vrij verhuisde Omar’s vader de hele familie naar Afghanistan. Daar raakte de familie bevriend met Osama Bin Laden en zijn familie. Na de aanval op het World Trade Centre in New York in 2002, was Omar’s familie bang voor represaillemaatregelen van de VS in Afghanistan en trok zich daarom terug in een berggebied in Pakistan. In 2002 ging hij met zijn vader mee terug naar Afghanistan, waar hij volgens verklaringen ideologische en militaire training kreeg. Op 27 juli 2002 raakte Omar betrokken bij een lang vuurgevecht tussen Afghaanse burgers (of ‘rebellen’) en de Amerikanen. Omar wordt ervan beschuldigd een granaat naar de Amerikanen te hebben gegooid. Omdat de Amerikanen de situatie niet onder controle konden krijgen, bestookten ze het dorp met hevige bombardementen. Omar raakte daarin verzeild, maar overleefde de aanval. Tijdens een vuurgevecht dat volgde op het bombardement zou Omar volgens een Amerikaanse militair een granaat hebben getrokken en gegooid, waarop de militair hem beschoot en verwondde. Volgens de verklaringen van een andere militair lag er naast Omar alleen ‘iets’ donkers op de grond. Omar raakte in de schietpartij levensgevaarlijk gewond.

Omar kreeg medische hulp en werd direct aan verhoringen onderworpen. Omdat de Amerikanen de situatie in het dorp niet vertrouwden en verwachtten dat de hinderlaag waar ze in gelopen waren onderdeel was van een groter terroristisch verzet, hielden ze een inspectie in het dorp, waarbij ze onder de grond beeldmateriaal vonden waar Omar in een kamer met gewapende mannen zat en met een bomontsteking speelde.

Omar werd overgevlogen naar Guantano Bay op 29 oktober 2002. Sinds 2004 loopt zijn proces. Omar zou verklaringen hebben afgelegd waarin hij zichzelf belast en schuldig verklaart. Vorige week kwam uit dat Omar deze verklaringen onder druk heeft afgelegd. Sergeant Joshua Claus, die terechtstaat wegens mishandeling van gevangenen in Afghanistan, zou Omar tijdens de verhoren hebben gedreigd met groepsverkrachting. Ook moest Omar zware dwangarbeid verrichten toen hij nog niet hersteld was van zijn verwondingen.

Natuurlijk is één van de belangrijkste vragen tijdens zijn proces of Omar inderdaad een dodelijke granaat heeft gegooid. Maar daarnaast speelt de vraag of Omar wel vervolgd zou moeten worden. De VS is één van de belangrijkste spelers in de wereldwijde strijd om mensenrechten, waarin kinderen als niet verantwoordelijk voor hun daden worden beschouwd. Als de VS vindt dat Omar wel verantwoordelijk kan worden gehouden voor zijn daden en niet moet worden beschouwd als slachtoffer van de manipulaties van zijn vader en andere volwassenen, staan processen tegen andere legerleiders op hun kop. Als een vijftienjarige zelfverantwoordelijk is voor zijn daden, zou je namelijk welbeschouwd kunnen zeggen dat kinderen van 15 jaar oud genoeg zijn om bij legers toe te treden en te vechten.

In het najaar van 2010 hoop Mind to Change van start te kunnen gaan met een project voor meisjes die tijdens de burgeroorlog in Sierra Leone vaak jarenlang seksueel misbruikt zijn door de gewapende groeperingen. Bush wives werden ze genoemd, of seksslavinnen, die naast meevechten en het doen van huishoudelijke klussen als koken en wassen, vaak herhaaldelijk en veelvuldig seksueel werden  misbruikt. Nu, na de oorlog hebben de meesten van hen helemaal geen toekomstmogelijkheden en zijn ze vaak gedwongen hun geld te verdienen met prostitutie. Meisjes en vrouwen hebben in Sierra Leone een bijzonder slechte positie en zijn voor hun overleven vaak volledig afhankelijk van mannen. Meisjes die geen maagd meer zijn, en jarenlang seksueel misbruikt zijn, zijn niet langer aantrekkelijk voor jonge mannen. Soms vinden zij oudere mannen die hen als tweede of derde vrouw bij hun huishouden betrekken, maar vaak eindigen ze dan als huissloofje zonder rechten. Veel ‘bush wives’ die wel een partner hebben kunnen vinden die voor hen zorgt, worden thuis door hun man mishandeld. En vaak is de prostitutie voor hen dan toch, ondanks de herinnering aan het seksueel misbruik dat ze hebben moeten doorstaan, een aantrekkelijker alternatief. Mind to Change wil dit soort meisjes van de straat halen en ze een nieuw leven in vrijheid geven, door ze zelf de touwtjes over hun leven in handen te geven. Als ze een beroep leren, zoals kleermaakster of kapster, kunnen ze een baan vinden, of een eigen bedrijfje starten. Op die manier zijn ze niet langer meer afhankelijk van mannen die hen misbruiken. Help ons deze meisjes eindelijk hun zelfstandigheid te geven. Hoe? En wil je weten hoe het project precies in elkaar steekt en hoe we het willen financieren? Al deze informatie vind je hier.

In het kader van moederdag, verscheen in de Amerikaanse Huffingtonpost dit artikel. Het illustreert de positie van voormalige seksslavinnen zo goed, dat we de tekst hieronder voor je kopiëren:

A Mother’s Journey
Heidi Lehmann

In honor of Mother's Day, I would like to share with you an experience in Sierra Leone that stands out in my mind as vividly as the day it happened. A young mother I'll call Stella came to the International Rescue Committee's office in the city of Kenema, seeking help. This was unusual because the IRC supported a regional women's center that was, by design, centrally located and much easier to get to than our actual offices. But here was Stella, with her small daughter on the floor by her feet.

I sat down and, with one of my colleagues interpreting, heard Stella's story.

Stella was 21 years old when I met her. She was 13 when the war in Sierra Leone started and 14 when she was raped for the first time by rebels. I will skip the more gruesome details, but after the war ended, Stella was branded as "damaged goods" because of the stigma of rape in her community. No one wanted to marry her -- and for a woman in Sierra Leone, marriage is not an option: it is a necessity for survival.

Finally, when Stella was 19, a man in her village who was 30 years her senior agreed to marry her. The beatings began immediately, and after Stella gave birth to a girl, the frequency of the beatings increased. Stella told me she could not remember the last day that had gone by when she had not been beaten.

As her story unfolded I realized Stella had walked 18 miles to the IRC office for help after hearing of a "program that cared about women." I asked her what she wanted to happen. Without hesitation, she lifted her daughter up from the floor and onto her lap and said, "I want to make sure that my daughter does not suffer the way I have suffered."

You may not know this startling statistic but, globally, one in three women will be raped or abused in her lifetime. Around the world, mothers like Stella struggle to protect their children from the violence and abuse that they themselves have endured. These are brave women who stand up against discrimination, inequality and cultural traditions, so that their daughters won't have to experience violence and abuse. They want to ensure their daughters are not forced into marriage at the age of 14, but instead are sent to school because their education is valued as important.

In the weeks and months following our meeting, the IRC gave Stella a temporary home in our women's center, along with medical care, food, clothing and tuition for her school-age son. We helped her establish a business selling grilled plantains, so that she can earn a living. We also connected Stella with a local women's group that will provide a supportive environment as she continues to heal and care for her children.

But the greatest thing the IRC gave Stella was hope: the hope that her daughter's life could be different.

This Mother's Day, I am remembering Stella, a mother who walked 18 miles on the rumor of a program that cared about women and girls. How do we ensure that Stella's daughter and millions of other women and girls don't experience what Stella experienced?

Link naar het originele artikel