Op donderdag 17 juni aanstaande verzorgt het koor JuneOFive een benefietavond voor de kindsoldaten van Mind to Change.

 
Wat kan je van deze avond verwachten?
Een lezing door cultureel antropologe en schrijfster Ginny Mooy, oprichter van de Nederlandse stichting Mind to Change, en ex-kindsoldaat Lansana Juana uit Sierra Leone. Ginny en Lansana vertellen onder andere over hoe kindsoldaten in oorlogen terecht komen, de problemen en bedreigingen die ex-kindsoldaten ondervinden, wat Mind to Change doet voor en met ex-kindsoldaten en wat u voor hen kunt betekenen.

En natuurlijk zal JuneOFive, onder leiding van Frank Affolter, de avond muzikaal versterken.

In de zaal staat een collectebus voor spontane giften. Daarnaast zullen de boeken van schrijfster Ginny Mooy (‘Moordjongens’) en (‘De wil om te doden’) over kindsoldaten, zullen tijdens deze avond te koop worden aangeboden. De hele opbrengst (entree, giften, boekverkopen en drankjes) komt ten goede aan het werk van Mind to Change in Sierra Leone.

Hoe/Wat/Waar
Datum: donderdag 17 juni 2010
Aanvang: 20.00 uur, zaal open vanaf 19.30 uur
Toegang: € 5 pp
Reserveren: Reserveer online
Locatie: Restaurant van Ziekenhuis Amstelland, Laan van de Helende Meesters 8, 1186 AM Amstelveen (betaald parkeren)

Grotere kaart weergeven

Deze benefietavond wordt mede mogelijk gemaakt door Ziekenhuis Amstelland

Afgelopen weekend zijn wij namens Mind to Change naar een gave(n)veiling geweest in de kerk in Dussen. Dit is tevens de kerk waarvan de jeugdclubs Mind to Change al steunen. Op deze veiling kwam 2/3 van de catering en de opbrengst van een oliebollenverkoop ten goede van Mind to Change. Wat we natuurlijk een geweldig idee vonden!

Het was een gezellige middag en we hebben leuke ideeën opgedaan. Die middag werd een veiling gehouden met allerlei voorwerpen en diensten die geveild zijn. Van gesponsorde artikelen van de plaatselijke middenstand tot 2 uur tuinonderhoud. Het is verbazingwekkend te zien hoeveel dat er geboden werd op alle items.

Vandaag hebben we te horen gekregen dat er deze middag € 452,50 is opgehaald voor Mind to Change. We zijn echt ontzettend blij met hun inzet en het behaalde resultaat en willen hen hier alsnog voor bedanken. We hebben geprobeerd hier ons steentje aan bij te dragen door veel te eten en te drinken .

Volgend jaar mogen we nog een presentatie geven in deze kerk waarbij dan tevens gecollecteerd zal worden voor MTC.

Jarno en Janneke
Vrijwilligers Mind to Change

Help Mind to Change kindsoldaten te ontwapenen door dit jaar een kerstkaart met een ontwapenende boodschap aan je familie en vrienden te versturen. Je kunt de kaart digitaal versturen, maar ook laten drukken.

Download de voorkant
Download de achterkant

“Just remember in the winter
far beneath the bitter snows
lies the seed that with the sun’s love
in the spring becomes the rose”
The rose, Bette Midler

‘Sierra Leone heeft donkere tijden gekend, is door een ware winter heen gegaan. Maar de lente is weer gekomen. Het zaad van vrede, emancipatie, gelijke rechten, veiligheid wordt overal gestrooid en er beloven hele mooie bloemen uit te groeien… Er is nog heel veel te doen, maar de hoop voert overal de boventoon. Sierra Leone is weer opgestaan en helemaal klaar voor de zomer.’  – Marijke

Deze ontwapenende fotoserie werd gemaakt door Marijke Kingma. Zij stuurde haar foto’s  in voor onze Ontwapen Campagne. De kinderen op de foto’s zijn geen ex-kindsoldaten, maar kinderen in het naoorlogse Sierra Leone. Heb jij ook een ontwapenende boodschap voor onze campagne? Lees er hier meer over.

Ik liep naar school

Ik liep naar school toen het gebeurde. Mijn broertje en ik waren pas 8. We woonden met onze vader en moeder in een klein huisje net buiten Kenema, we hadden het goed samen, tot die bewuste morgen. We waren bijna bij onze school toen er ineens overal rebellen vandaan kwamen. Ze namen ons mee de bush in en schreeuwden dat als we één enkele kick zouden geven het afgelopen zou zijn. Mijn broertje probeerde te vluchten maar werd doodgeschoten, ik krijste van angst maar werd zo hard geslagen door 1 van de rebellen dat ik dacht dat het beter zou zijn om me maar stil te houden en sterk te zijn.

Ik werd samen met nog 12 andere kinderen meegenomen naar het kamp van de rebellen in de bush. Hier kregen we ontzettend vies eten en moesten we trainen voor de gevechten die gingen komen. Na een aantal jaren vechten, toen ik 12 was, was het ineens voorbij onze wapens werden afgepakt en we werden meegenomen naar een tehuis in de buurt van Freetown om daar te gaan wonen. Hier kregen we ook te eten en een bed, maar of het nu beter was als in de bush? Ik ben daar weggelopen en op straat gaan leven, alles was beter dan daar te zitten. Ik verdiende wat geld met klusjes op het busstation van Freetown. Mensen de wegwijzen naar hun bushtaxi, in de hoop af en toe een paar Leones te krijgen. Als ik genoeg verdiende ging ik ’s avonds wat eten en een biertje drinken, als ik niet genoeg had moest ik wel gaan stelen om aan eten te komen. Dit alles is gelukkig al erg lang geleden en ik loop nu ook naar school maar dan met mijn zoontje van 8. Het gaat goed ik ben getrouwd en heb een zoontje. Hij is de beste van zijn klas.

Ik werk nog altijd op het bus station en kan er nu een aardig centje verdienen, het is niet veel maar genoeg voor ons drietjes. Ik ben gelukkig nu en heb zin in het leven. Ik ben gelukkig ontwapend. 

Dit ontwapenende verhaal werd geschreven door J. Vonkel. Zij stuurde dit verhaal in voor onze Ontwapen Campagne. Heb jij ook een ontwapenende boodschap voor onze campagne? Lees er hier meer over.

Meer inzendingen

                                                 

Dit ontwapenende nummer werd geschreven en uitgevoerd door Jack Vrijsen. Hij wil dit nummer inzetten voor onze Ontwapen Campagne. Heb jij ook een ontwapenende boodschap voor onze campagne? Lees er hier meer over.

Meer Jack Vrijsen
Meer inzendingen

Dit kunstwerk werd getekend door Amadu Tarawallie en Shakalearn Mansaray, twee kunstenaars uit Sierra Leone die zich inzetten voor stabiele vredesopbouw via PeaceLinks. Hun kunst is te koop. Meer weten? Neem dan contact met ons op!

Meer kunst van Amadu en Shakalearn:

Dit ontwapenende kunstwerk is onderdeel van onze Ontwapen Campagne. Heb jij ook een ontwapenende boodschap voor onze campagne? Lees er hier meer over.

Een lange file van vrachtwagens staat stil vlak buiten de poort van de kazerne. Het is bijna min 14 hier in Banja Luca. De beste winter omstandigheden in twee weken. De temperaturen van de winter van 1994 in het voormalig Yugoslavie zijn niet mild. Vandaag is een uitgelezen kans om hulpgoederen naar de enclaves te rijden. Zoals gewoonlijk loopt dit vast door onvoorziene omstandigheden, geklungel, slechte planning, mensen die noch geestelijk, noch fysiek in staat zijn om zich zelfs maar aan die onhandig uitgewerkte planning te houden. Kortom een gewone dag in het Nederlandse leger. Dit leger bestaat na de koude oorlog nog slechts uit enkele duizenden parate militairen en slechts enkele honderden daadwerkelijke laarzen in de warzone.

De pacifistische driften van de Nederlandse maatschappij hebben ons bedrijf de ballen afgesneden. Zo legt onze SMI dat graag uit. Onze Sergeant Majoor Intendance. Een model Nederlands militair die thuis als bijverdienste poedels fokt, grote kolenschoppen van handen heeft, waar hij met zijn kleinzoon treintjes mee lijmt en die voorzien is van de grootste artilleriesnor aan deze kant van de Adriatische kust. Iedereen in ons peloton, zo weet ik uit een rondvraag, die tijdens geestelijke verzorging in onze bunker onder de grond regelmatig gehouden wordt, zijn het, ieder op zijn eigen manier en met onze eigen ervaringen, stilletjes allemaal met hem eens. Er is een goede manier om dingen te doen. Er zijn slechte manieren om zaken aan te pakken. Er is ook de manier waarop het Nederlandse leger problemen oplost.

De colonne beweegt weer. Misschien gaat het toch nog allemaal lukken vandaag. Ondanks de zware sneeuwval. We zien bijna geen hand voor ogen. Het wegdek is zo slecht dat de sneeuwkettingen op breken. Het is maar de vraag of het allemaal zin heeft. Dat hangt af van de gunst van de strijdende partijen om dit konvooi vol humanitaire goederen ongemoeid door te laten. Zoals gewoonlijk is hier weken voor onderhandeld. Is er waarschijnlijk voldoende aan alle partijen onder de tafel doorgeschoven en zijn alle papieren uiteindelijk gestempeld. Allemaal om vluchtelingenzones te voeden. De VN wil dit zo.

De etnische zuiveringen zijn zo effectief dat er bij de onderhandelingstafel van de hoge heren niet meer uit te slepen valt als er niet tenminste nog wat minderheden in de zone aanwezig zijn. Zo worden zij eerst pion en dan gijzelaar in een grimmig diplomatiek spelletje waar geen einde aan komt. De grenzeloze haat die iedereen hier voor elkaar voelt word erdoor gevoed als olie op het vuur. Deze “partijen” zijn een ratjetoe aan Servische Kroaten, Kroatische Serven, Servische moslims, Kroatische moslims en weet ik veel hoeveel paramilitaire clubjes van elk denkbaar signatuur, de meesten opportunistische boeren die zich op de hoeve anders toch maar vervelen.

Wat die al die Bosniers bezielt begrijpt niemand. Ze verbergen zich in checkpoints langs de kapotgeschoten en daardoor moeilijk begaanbare weg. Choke points in ravijnen en langs andere natuurlijke barrières, vanaf de grond onneembaar en vanuit de lucht bijna niets tegen te doen is. Hooguit met hele zware raketbestokingen met wapensystemen die alleen de Amerikanen en Russen te berde kunnen brengen. Die zijn hier niet. De russen niet omdat Yeltsin waarschijnlijk te dronken is om er over na te denken. De Amerikanen niet omdat Clinton geen zin heeft in de inzet van grondtroepen. Dat is de versie van de Nederlandse media.

De werkelijkheid is dat deze twee superstaten elkaar nog lang niet genoeg vertrouwen. Kniereflexen uit de koude oorlog. Het is ook een kwestie van real politik. Voor de Amerikanen valt hier niets te halen. Voor de russen veel teveel via hun “Slavische broedervolk” de Serven. De Russen zijn voor diplomatieke en financiële steun afhankelijk van de internationale gemeenschap. Het eens zo machtige Sovjet rijk is nu op de knieën. De Russische invloed is dus niet zo merkbaar. Op de wodka na.

Wat rest in de “Verenigde Naties” zijn de Europeanen met hun kapot bezuinigde post koude oorlog legertjes. We praten stoer maar zijn niet opgewassen tegen de strijdgeharde, goedbewapende strijdende partijen. Allen ooit deel van het op drie na grootste leger van de wereld en het grootste van Europa. Iedereen hier in Yugo lacht zich rot om ons. Ze noemen ons de smurfen met onze smurfblauwe helmen en baretten. Ze hebben gelijk. We zijn ook belachelijk.

De reeks van witgeschilderde en met UN en UNPROFOR voorziene voertuigen kachelt moeizaam verder. We zijn al 5 keer onaangekondigd gestopt wanneer de code over de radio komt. Er is een niet aangekondigd checkpoint. Feitelijk een zooitje ongeregeld die, zo vermoed ik, een boom heeft omgehakt en de weg verspert. Criminelen die de moeizaam verkregen concessies nu gaat verstoren. Het hele feest gaat nu niet meer door als de officieren vooraan de colonne niet genoeg bij zich hebben om dat tuig te paaien.

Mijn chauffeur in ik kunnen er vanuit de cabine van de tien tonner niets van zien. De sneeuw en reeks van vergelijkbare vrachtwagens voor ons beroofd ons van het zicht. We kijken elkaar aan en rollen met de ogen. Hier zijn we dan militair voor geworden. Hiervoor hebben we ons dan vrijwillig aangemeld. Althans, als je zoals ik nadienend dienstplichtig militair bent. Als je beroeps bepaalde tijd bent. Soldaat voor 2 of 4 jaar. Zoals de chauffeur van deze wagen. Dan heb je niets te vertellen over waar je heen moet en wat je daar mag en moet doen. In ons geval is dat niet veel. De rules of engagement zijn duidelijk. We mogen helemaal niets. De wapens die we dragen zijn voor persoonlijke bescherming. Enkel voor defensief gebruik en enkel wanneer hier uitdrukkelijk toestemming voor gegeven is.

De VN is neutraal. De VN troepen als gevolg impotent. De tweede kamer der staten generaal in al zijn wijsheid vond het nodig om ons van nog lichtere wapens te voorzien. Zodat hier geen agressie van af kan stralen. Zodat onze onpartijdigheid voor iedereen duidelijk is. Dat is het ook. We zijn zo licht bewapend, we doen er niet meer toe. Zeker niet voor de club losers die ons op dit moment staande houd en aftroggelt. Ik kijk naar mijn persoonlijk wapen. De 9 mm uzi. Een inmiddels redelijk achterhaald machinepistool van oorspronkelijk Israelische makelij. Ik ben er een geoefend schutter op.

Als kind had ik dit ding grandioos gevonden. Ik speelde graag soldaatje met mijn vriendjes in het park achter onze buurt. Bij gebrek aan geluid uit onze aan elkaar gelijmde en zwartgeverfde pvc buizen schreeuwden we pang pang en ratatata naar elkaar en kregen we duw en trek ruzies over wie het eerst dood was en hoe. In het westen spelen jongetjes soldaat en dromen ze van geweld. Soms leid dit tot een bloedneus op het schoolplein. Meestal tot een gameverslaving op een spelconsole. Ze worden volwassen en kunnen het leger in waar ze oorlogsrecht, krijgstucht en rules of engagement opgelegd krijgen.

Wangedrag op wat voor manier dan ook zijn uitzondering geen regel. Geen oorlogshandeling. Geen norm. De strijdende partijen hier denken daar anders over. Ze zien vrouwen als oorlogsbuit. Richten vrouwenkampen in waar hun regimenten “troost” kunnen vinden. Bejaarden dwalen hier met afgeschoten ledematen rond en zullen langs de kant van de weg verhongeren. Honden liggen met uitgerukte darmen doodgebloed en stinkend langs de kant van de weg. Alle volwassenen zijn betrokken in oorlogshandelingen.

De legers en milities kopen ouderloze kinderen om met snoep om niet geëxplodeerde granaten, boobytraps en landmijnen te gaan zoeken. Dat doen wij ook, heb ik gehoord. Dat is nu een schandaal in de Nederlandse pers. We doen dat niet officieel natuurlijk, maar die kleine ettertjes weten die levensgevaarlijke anti personeel mijnen van Duits fabricage feilloos te vinden. Kinderen in deze oorlog zien het slagveld als hun zandbak. Het vinden van een dodelijk explosief in oorlogstijd is blijkbaar kinderspel. Was ik dat geweest tien jaar geleden? Als westers kapitalisme niet rijk genoeg was geweest om de wapenwedloop te winnen. Als de russen echt waren binnengevallen? Ik kijk naar mijn uzi. Was ik dan kindsoldaat geweest? Partizaan?

Had ik als 9 jarig jochie met een 7kg wegende pistoolmitrailleur rondgelopen in plaats van een handjevol aan elkaar geplakte PVC buisjes? Een hard geluid haalt mij uit mijn gedachten. Het lijkt wel of er stenen tegen het raam gegooid worden. Het is de geweerloop van een Kalashnikov die tegen de ruit tapt. Er is veel geroep en rumoer. Een blikken stem geeft ons over de radio een opdracht en wij hebben geen keus. Wij volgen bevelen. Heel even overweeg ik om de veiligheid van de Uzi te halen, op automatisch te klikken en door te laden. In de tijd die mij dit kost zal onze oorlogsgetraumatiseerde belager de cabine doorzeven met 30 stuks 7.62 millimeter kogels uit zijn AK 47. Met geluk weet ik nog een salvo af te vuren en zijn kop eraf te knallen. Ik ben dan wel dood. De goederen vallen sowieso in verkeerde handen.

Mijn collega’s ontmoeten hetzelfde lot als ik en in heel Bosnië worden de smurfen schietschijven want we blijken niet neutraal te zijn. Ik zucht en houd me aan mijn orders. Volg de rules of engagement. Houd me aan de krijgstucht en volg het oorlogsrecht. Deze militair in het koninklijk Nederlandse leger geeft zijn wapen, zijn kevlar vest, zijn vrachtwagen met hulpgoederen af aan de eerste de beste straatrover met een geweer. Precies zoals het hem opgedragen is.

Dit is niet de eerste keer. We mogen nu weer terug naar de basis lopen in dit ellendige weer, in dit ellendige land en deze ellendige oorlog. We mogen van geluk spreken dat die lui niet op het idee gekomen zijn om ons te gijzelen. Hier denk ik niet aan op de gladde moeizame mars terug naar huis. Ik fantaseer over hoe het is om die rotzakken te doorzeven. De lelijke grijns van zijn haveloze kop te vegen met een simpele beweging van mijn wijsvinger. Pang Pang. Ratata. Goederen gaan naar de slachtoffers. Strategie geslaagd. Winst aan de onderhandelingstafel. Wij mogen naar huis. Dat gaat echter niet meer besef ik, terwijl ik een laag ijzige sneeuw van mijn arm veeg die daar inmiddels aangekoekt is. We zijn ontwapend. Wie ontwapent al die gekken hier nu?

Dit ontwapenende verhaal werd geschreven door De Anonieme Soldaat.  Hij stuurde dit verhaal in voor onze Ontwapen Campagne:

Hoe verdraag je je eigen ontmenselijking zolang in het zicht van zoveel ellende. Die kids in Sierra Leone hebben nooit een kans gehad. Iedereen die een schot in woede heeft horen lossen begrijpt dat. Hoe misplaatst sommigen ook vinden dat je opkomt voor de repatriering van de groep oorlogsmisdadigers die je gekozen hebt. Kinderen hebben niets te willen en het is dus niet zo raar dat het goed mis gaat als ze een wapen in de hand gedrukt krijgen en elke gril een legitieme oorlogshandeling is. De waarde van wat je doet zit hem in de universaliteit van je boodschap. Net als kernwapens, biologische wapens, strategische burgerdoelen, horen kinderen niet thuis in het rijtje inzetbare wapensystemen. Dat weten we in europa al vanaf de hitlerjugend. Daar mag de wereld wel eens voor wakkergeschud worden.

Heb jij ook een ontwapenende boodschap voor onze campagne?
Lees er hier meer over.

‘Kindsoldaat. Het woord lijkt eigenlijk al een contradictio in terminis of ligt dat nou aan mij?’

Daarmee begon de presentatie van de 12 jarige Bas uit Utrecht voor zijn klas. Hij had gezegd dat er tussendoor vragen gesteld mochten worden dus de eerste vinger ging al direct omhoog.

‘Wat is een contact in determino?’

Maar Bas hield vol. Hij gaf zijn spreekbeurt voor Nederlands dus hij legde het begrip uit met behulp van een piepend krijtje op het bord.

‘Contradictio in terminis: ongeveer net zoiets als een vierkant rondje.’

Dat stond er op het bord van groep 8.

Maar Bas zette er nog iets onder. Hij schreef ‘Oxymoron: net zoiets als een contradictio in terminis alleen expres. Zoiets als het woord kwaadaardig.’

Bas deelde blaadjes uit met daarop de vraag: Wat is een Kindsoldaat?. Jozefien keek naar haar blaadje. Ze kon verschillende antwoorden kiezen. Twee ervan stonden op het bord. De derde mogelijkheid vond ze ingewikkeld, ‘geen van beiden’.

De meeste kindjes uit de klas keken Bas wazig aan. De juf wist ook niet goed wat Bas nu precies wilde. Bas wel. Hij wilde dat de kinderen nadachten over het woord kindsoldaat. Dit liet hij ze doen. Iedereen mocht een woord roepen wat in hen opkwam als zij dachten aan een kindsoldaat. Hij had al een heel lijstje. Oorlog, vechten, dood, boos, klein, bang, zielig, geen school, werken, verdrietig, grote mensen. Toen riep iemand: Afrika!

Daar had Bas op zitten wachten. Hij vertelde over Afrika. Hoe het kan dat er kinderen zijn die eigenlijk bij hun vaders en moeder zouden moeten wonen en naar school zouden moeten gaan maar in plaats daarvan moeten vechten. Jozefien werd een beetje bleek, toen helemaal rood en toen riep ze heel hard door de klas:

‘Kindsoldaten mogen niet bestaan!We moeten het woord afschaffen! Nu lijkt het net alsof het allemaal bij elkaar hoort. Oorlog, vechten, boos, klein, bang, zielig en zelfs Afrika! Maar het moet helemaal anders!’

Bas zei dat ze best even uit mocht leggen hoe het wel moest dus Jozefien liep naar het schoolbord. Ze tekende een kindje met daarbij de woorden: school, papa, mama, klein, zielig, verdrietig en ze tekende zelfs een neushoorn.

De andere woorden kraste ze door. Ze vond dat die niet bij kinderen horen.

Afrika mocht wel blijven. Ook van Bas.

Dit ontwapenende verhaal werd geschreven door Sanne Stikkel.  Zij stuurde dit verhaal in voor onze Ontwapen Campagne. Heb jij ook een ontwapenende boodschap voor onze campagne? Lees er hier meer over.