Sam (SL)
Sam is 21, maar dat zou je hem niet geven. Hoewel hij een jong gezicht heeft, ziet hij er toch afgetobd uit en daarnaast is hij graatmager door ondervoeding. Niet alleen tijdens de oorlog, maar ook nu nog heeft hij grote moeite om dagelijks aan voedsel te komen. Sam is een rustige, lieve jongen die zich erg dienstbaar opstelt. Misschien is het daarom ook dat hij door zijn familie uitgebuit wordt. Hij woont bij verre familie in. Hij heeft totaal geen rechten in het huis. Hij is degene die opdraait voor alle huishoudelijke klussen, van water halen tot koken. Sam leeft een bijzonder zwaar leven.Na schooltijd moet hij koken, de vloeren schoonmaken, de afwas doen en het huis opruimen. Hij krijg als laatste te eten, wat er in de praktijk op neer komt dat hij de restjes krijgt. Dat is de enige maaltijd per dag waar hij recht op heeft, en dat is vaak bij lange na niet toereikend. ’s Avonds laat en ’s morgens vroeg doet Sam zijn huiswerk, maar dat is niet altijd even makkelijk op een lege maag.
Sam moet bovendien iedere dag naar school lopen, een wandeling die al snel een half uur à drie kwartier in beslag neemt. Sam had een fiets, maar die is een aantal weken geleden onherstelbaar kapot gegaan. We hopen daarom dat we voor Sam ook een nieuwe, tewedehands fiets kunnen aanschaffen. Omdat fietsen niet echt populair zijn in Sierra Leone, zijn we nog op zoek naar een betaalbaar exemplaar.
Van andere mensen uit zijn omgeving en andere ex-kindsoldaten weten we dat Sam in de oorlog bij de rebellen heeft gevochten. Hoe de vork precies in de steel zit wil hij echter niet loslaten. Hij verzwijgt zijn oorlogsverleden liever. Volgens de mensen in zijn omgeving heeft hij een trauma en wil hij daarom niets loslaten over zijn verleden als kindsoldaat. In een gesprek vertelde Sam zelf me echter dat hij zich geen slachtoffer voelt en ook geen ex-kindsoldaat. Het doet er niet meer toe, wat voor hem belangrijk is, is dat hij iemand vindt die om hem geeft en hem kan helpen zijn levensomstandigheden iets te verbeteren.
In zijn eigen woorden:
"During the war we were attacked by the rebels on the 21st March 1991, friday morning. So I was thinking about how to save my life and family and other relatives. The attack was very serious with heavy gun shots and bomb sounds. So I saw people coming with guns telling me that unless I move to the next village, they are killing people seriously. We ran far away, more than the next town we were thinking about. So we meet some vehicles with soldiers on the highway. They told us that all of us should get back home. They have flushed the rebels out of the town. Then, we started returning back home. So unexpectedly we fell in an ambush . There they killed many people, soldiers, burned cars and houses. There they killed some of my family members, so I escaped to the bush until I entered the forest. I reached near a river, there I met a town with many people. When they saw me, all of them started running.
I told them ‘please do not run, I’m looking for my people.’ After I explained myself, some of the people came back just to have information from me about my escape from the rebels and the ambush. So beofre 300 hours the rebels attacked and arrested some of us and they put heavy load on my head and gave me one bodyguard closer by my side for me not to escape again. When we arrived at the next town, they started telling us that if we tried to escape they must kill us. So I decided to ask for permission; ‘Please I want to go and search for my people at the next town’. They replied to me that if I move anywhere they must kill me. So they arrested some prostitutes, they cooked plenty food, and eat and play music for the rest of the day and they got sexual intercourse with themselves.
So the government of Sierra Leone allowed the ECOMOG intervention, and they killed many rebels and innocent civilians. There I ran away from the rebels and go to the next town. After some time we heard news from the radio that the ECOMOG had deployed in the town. We returned back and lived with ECOMOG peacefully and strong security. …
After the war I was living in Freetown for me to begin my schoolgoing, which lead to some materials problem because of financial problem. But I stay with my nephew who is staying far from where I’m living because of the job he is doing and he is not responsible for my schoolfees, transport and other charges from the school. Even shoes, uniform and textbooks, I provide it for myself. I am very disgruntled and discouraged because I live like an orphan. So I please need a helper or sponsoring. Let them not misuse me. In Sierra Leone the suffering is plenty. The kind of way I live now is strainful."
