Wat kan je van deze avond verwachten?
Een lezing door cultureel antropologe en schrijfster Ginny Mooy, oprichter van de Nederlandse stichting Mind to Change, en ex-kindsoldaat Lansana Juana uit Sierra Leone. Ginny en Lansana vertellen onder andere over hoe kindsoldaten in oorlogen terecht komen, de problemen en bedreigingen die ex-kindsoldaten ondervinden, wat Mind to Change doet voor en met ex-kindsoldaten en wat u voor hen kunt betekenen.

En natuurlijk zal JuneOFive, onder leiding van Frank Affolter, de avond muzikaal versterken.

In de zaal staat een collectebus voor spontane giften. Daarnaast zullen de boeken van schrijfster Ginny Mooy ('Moordjongens') en ('De wil om te doden') over kindsoldaten, zullen tijdens deze avond te koop worden aangeboden. De hele opbrengst (entree, giften, boekverkopen en drankjes) komt ten goede aan het werk van Mind to Change in Sierra Leone.

Hoe/Wat/Waar
Datum: donderdag 17 juni 2010
Aanvang: 20.00 uur, zaal open vanaf 19.30 uur
Toegang: € 5 pp
Reserveren: Reserveer online
Locatie: Restaurant van Ziekenhuis Amstelland, Laan van de Helende Meesters 8, 1186 AM Amstelveen (betaald parkeren)

Grotere kaart weergeven

Deze benefietavond wordt mede mogelijk gemaakt door Ziekenhuis Amstelland

Jij hebt je moeder niet gekend.
Jou vader droeg een uniform.
Soms zag je hem.
Trots dacht je dan: dit is mijn vader.

Hij gaat weer weg, zoals zo vaak.
Maar nu was het de laatste keer.
Hij verdween in de bergen.
Nu voorgoed.

Nu geen moeder en geen vader meer.
Geen huis meer om te wonen.
Een buurvrouw gaf je toen een naam.
Zij zei hoe oud je was.

Dan word jij ook de bergen ingesleurd.
Gevangen en bedreigt.
Jij moet doen wat je niet wil.
Zo niet: kan krijg je ook een kogel.

Je weet dan niet wat je doet,
maar soms is het wel spannend.
Je hebt gedood, maar niet gemoord,
Je moest het om te overleven.

Je bent gevlucht van al dat leed.
Men zei dat het voor jou gevaarlijk bleef.
Jouw vader had immers velen vermoord.
Jij was zijn enige nakomeling.

Een man bracht jou in veiligheid.
Zo kwam je aan in Nederland.
Je was nog steeds een kind van veertien jaar.
Toch had je het gevoel al volwassen te zijn.

Je hebt ook hier moeten vechten voor jouw bestaan.
Het is je gelukt met de hulp van lieve mensen.
Je ontmoette mensen die om je gaven.
Zij gaven jou je gevoelens weer terug.

Wat hebben machthebbers jou afgepakt.
Jou moeder, Jou vader en jou land.
Jou geweten en gevoel en nog zoveel meer.
Maar je blijft Angolees en bent ook Nederlander.

Je wil graag alle narigheid vergeten.
Dat lukt echter niet en dat is jou lot.
Je accepteert nu wie je bent.
Dat is nodig om verder te leven.

Jij hoeft niet meer bang te zijn.
Jij hebt je zelfvertrouwen terug.
Je hebt ook heel veel talent.
Je bent nu een dankbare jonge vent.

Ulfert J Molenhuis - juli 2009

Heb jij ook een ontwapenende boodschap voor onze campagne? Lees er hier meer over. Meer Ontwapenende inzendingen kan je vinden op www.ontwapen.nl

Meer Sunset vind je op: sunset.deds.nl

Heb jij ook een ontwapenende boodschap voor onze campagne? Lees er hier meer over. Meer Ontwapenende inzendingen kan je vinden op www.ontwapen.nl

Als we aan kindsoldaten denken, zien we eigenlijk alleen maar het leed en denken we vaak dat kindsoldaat alleen maar bang zijn en 24 uur per dag vechten. Natuurlijk is vechten ‘spannend’ en ‘eng’, maar kindsoldaten maken tijdens de oorlog ook plezier. De jongere kindsoldaten kunnen bijvoorbeeld niet wachten totdat de gevechten afgelopen zijn, zodat ze in hun kamp of op de basis kunnen spelen. De wat oudere kindsoldaten maken plezier op de manier waarop Nederlandse jongeren dat ook doen: met een jointje en alcohol. De Sierra Leonese kunstenaars Amadu Tarawallie en Shakalearn Mansaray laten met deze tekening zien dat sommige kindsoldaten in hun zucht vertier ook te ver kunnen gaan.

Deze ontwapenende tekening werd gemaakt voor onze Ontwapen Campagne. Heb jij ook een ontwapenende boodschap voor onze campagne? Lees er hier meer over. Meer Ontwapenende inzendingen kan je vinden op www.ontwapen.nl

Ismality (aka Sha) maakte dit nummer voor alle kindsoldaten ter wereld. Zijn boodschap: Bevrijd de kinderen uit de oorlog. Meer Ismality aka Sha vind je op deze You Tube channel.

Heb jij ook een ontwapenende boodschap voor onze campagne? Lees er hier meer over. Of bekijk meer video’s, muziek en andere kunstwerken op www.ontwapen.nl

Voormalig ‘rebellenleider’ Thomas Lubanga, wordt vervolgd voor een internationaal tribunaal wegens de inzet van kindsoldaten in de UPC (Union of Congolese Patriots) in het conflict dat de Democratische Republiek Congo verscheurde van 1998 tot 2008. Volgens schattingen kwamen in die oorlog, die zich verspreidde over zeven verschillende landen, meer dan 5.4 miljoen mensen om. Thomas Lubanga wordt vervolgd voor zijn betrokkenheid bij het gebruik van kinderen (jonger dan vijftien jaar) in de gewapende strijd in de periode van juli 2002 tot december 2003.

De eerste getuige in de zaak tegen Lubanga, een veronderstelde gedwongen kindsoldaat, verklaarde in eerste instantie dat hij onder dwang geronseld was door Lubanga’s mannen, maar trok na de pauze zijn verklaring weer in. De jongen verklaarde dat een hulporganisatie hem de leugens had gevoerd en hem had verteld wat hij precies moest getuigen bij de rechtbank. In de loop van de recht/zaak zijn vaker belastende verklaringen ingetrokken, waarbij de getuigen verklaarden onder druk te zijn gezet door de prosecutie. In de internationale media en onder officiële instanties wordt daar steeds dezelfde verklaring voor gezocht: de getuigen zijn bang voor represailles.

Getuige 15, bijvoorbeeld, verklaarde voor de rechtbank dat hij de prosecutie eerder had laten weten leugens verteld te hebben, maar dat hij volledig genegeerd werd. Getuige 23 vertelde eind maart aan de rechtbank dat hij tegen de autoriteiten die verantwoordelijk waren voor het demobilisatieproces in Congo, had gelogen dat hij gevochten had. Hij verklaarde dat hij zijn identiteit had vervalsd en zich aanmeldde als oud-strijder omdat hij een vakopleiding kon volgen en geld kreeg voor zijn demobilisatie. Hoewel de media snel is conclusies te trekken dat ook deze getuige zijn verklaring ‘uit angst’ introk, is het zeer goed mogelijk dat deze getuige de waarheid spreekt. In Sierra Leone kwam dit een paar jaar eerder ook veelvuldig voor.

Gisteren was het de beurt aan getuige 297, een voormalig kindsoldaat bij Lubanga’s UPC. Deze getuige verklaarde tijdens zijn ‘militaire dienst’ voor de UPC regelmatig te zijn bezocht door de prosecutie die hem probeerde over te halen zijn wapens in te leveren in ruil voor beroepstraining als chauffeur of automonteur. De getuige vertelde de rechtbank dat hij dit  aanbod weigerde, omdat zijn dienst bij de UPC hem meer financiële zekerheid bood. De verklaring van getuige 297 stelt twee dingen aan de kaak: de claim van de rechtbank dat kinderen gedwongen waren te vechten, maar ook de beschuldiging eerder geuit naar de prosecutie voor het fabriceren en manipuleren van bewijsmateriaal en getuigen.

Een derde vraag die rijst en jammerlijk wordt genegeerd door de internationale media is of het zinvol is rebellenleiders te vervolgen voor de inzet van kindsoldaten bij de gewapende strijd. Getuige 297 in het Lubanga tribunaal is namelijk niet de eerste kindsoldaat die verklaart (financieel) baat te hebben gehad bij zijn deelname aan de gewapende strijd. Kindsoldaten uit Liberia, Sierra Leone, Oeganda en Ivoorkust hebben gelijksoortige verklaringen afgelegd. Zolang oorlogen in Afrika meer mogelijkheden bieden voor de bevolking dan vrede, zullen rebellenleiders op blijven staan en zullen zij altijd meer dan genoeg gewillige minderjarigen weten te rekruten. De vraag is dan ook of de gelden die gestoken worden in de vervolging van Afrikaanse (rebellen)leiders als Lubanga en Charles Taylor, niet beter gestoken kunnen worden in duurzame oplossingen voor armoede.

Over Ezra schrijven de critici dat dit nu eindelijk eens een film over kindsoldaten is met een Afrikaans perspectief. Ezra wordt geprezen om de afwezigheid van teveel special effects, overgedramatiseerde verhaallijnen en het ontbreken van blanke helden. De film werd geregisseerd door de Nigeriaan Newton I. Aduaka en won diverse internationale filmprijzen.

Ezra – Filmsynopsis

Ezra is het fictieve verhaal van een jongen die is kindsoldaat wordt geronseld in Sierra Leone. Bij een aanval van rebellen op een lagere school wordt de negenjarige jongen Ezra gekidnapt. Jaren later moet hij voor een Waarheids- en Verzoeningscommissie verschijnen. Het te ontrafelen mysterie luidt: wat is er precies gebeurd de nacht dat gedrogeerde rebellen moord en brand kwamen stichten in het dorp van Ezra's ouders? De getuigenis van Ezra strookt niet met die van zijn voormalige strijdmakker Cynthia, noch met die van zijn zus Onitcha. Langzaam maar zeker sluit zich het net.

Review
Ezra is in eerste opzicht een chaotische film, met een moeilijk te volgen verhaallijn. De film begint als Ezra nog jong is en ontvoerd wordt door de rebellen. Dan springt de film naar het heden, waar Ezra voor een Waarheids- en Verzoeningscommissie moet verschijnen. In flashbacks wordt vervolgens het oorlogsverleden van Ezra verteld. Zonder al teveel smerige details, omdat we in de film worden teruggenomen in de geheugens van Ezra’s zus en Ezra zelf en Ezra bewust of onbewust de herinnering aan al teveel geweld terugdringt. Dat maakt de film vlak en worden emoties niet uitvergroot in beeld gebracht, waardoor het soms moeilijk is je in de personages in te leven. Toch is Ezra de moeite waard. De film is gebaseerd op getuigenissen die werden gedaan voor de Sierra Leonese Waarheids- en Verzoeningscommissie en is daarmee gebaseerd op werkelijkheid. Of liever gezegd: op wat mensen voor werkelijkheid creëren na afloop van traumatische gebeurtenissen. Ezra speelt zich af in een compleet Afrikaanse setting, waarin het Afrikaanse leven van alledag goed tot zijn recht komt. En zo zie je in de film bijvoorbeeld ook dat niet alle volwassenen bij een rebellenleger schreeuwen en dreigen naar hun onderdanen en dat er onder kindsoldaten ook vriendschappen en liefdes ontstaan. Als Aduaka ergens in slaagt, dan is het kindsoldaten een meer menselijk gezicht te geven.

Trailer Ezra

Dit is Omar Khadr. Een Pakistaans/Canadese jongeman die op zijn 15e door de VS gevangen werd genomen in Afghanistan en daarna zeven jaar lang werd opgesloten in Guantanamo Bay. Omar werd geboren in Toronto (Canada). Tijdens zijn vroegste kinderjaren pendelde zijn familie heen en weer tussen Canada en Pakistan. Omar’s vader in 1995 in Pakistan werd gearresteerd vanwege zijn veronderstelde betrokkenheid bij een bombardement op de Egyptische ambassade. Zijn vader ging in hongerstaking. Omar sliep als negenjarige naast zijn vaders bed op de grond, tot diens vrijlating.

Eenmaal vrij verhuisde Omar’s vader de hele familie naar Afghanistan. Daar raakte de familie bevriend met Osama Bin Laden en zijn familie. Na de aanval op het World Trade Centre in New York in 2002, was Omar’s familie bang voor represaillemaatregelen van de VS in Afghanistan en trok zich daarom terug in een berggebied in Pakistan. In 2002 ging hij met zijn vader mee terug naar Afghanistan, waar hij volgens verklaringen ideologische en militaire training kreeg. Op 27 juli 2002 raakte Omar betrokken bij een lang vuurgevecht tussen Afghaanse burgers (of ‘rebellen’) en de Amerikanen. Omar wordt ervan beschuldigd een granaat naar de Amerikanen te hebben gegooid. Omdat de Amerikanen de situatie niet onder controle konden krijgen, bestookten ze het dorp met hevige bombardementen. Omar raakte daarin verzeild, maar overleefde de aanval. Tijdens een vuurgevecht dat volgde op het bombardement zou Omar volgens een Amerikaanse militair een granaat hebben getrokken en gegooid, waarop de militair hem beschoot en verwondde. Volgens de verklaringen van een andere militair lag er naast Omar alleen ‘iets’ donkers op de grond. Omar raakte in de schietpartij levensgevaarlijk gewond.

Omar kreeg medische hulp en werd direct aan verhoringen onderworpen. Omdat de Amerikanen de situatie in het dorp niet vertrouwden en verwachtten dat de hinderlaag waar ze in gelopen waren onderdeel was van een groter terroristisch verzet, hielden ze een inspectie in het dorp, waarbij ze onder de grond beeldmateriaal vonden waar Omar in een kamer met gewapende mannen zat en met een bomontsteking speelde.

Omar werd overgevlogen naar Guantano Bay op 29 oktober 2002. Sinds 2004 loopt zijn proces. Omar zou verklaringen hebben afgelegd waarin hij zichzelf belast en schuldig verklaart. Vorige week kwam uit dat Omar deze verklaringen onder druk heeft afgelegd. Sergeant Joshua Claus, die terechtstaat wegens mishandeling van gevangenen in Afghanistan, zou Omar tijdens de verhoren hebben gedreigd met groepsverkrachting. Ook moest Omar zware dwangarbeid verrichten toen hij nog niet hersteld was van zijn verwondingen.

Natuurlijk is één van de belangrijkste vragen tijdens zijn proces of Omar inderdaad een dodelijke granaat heeft gegooid. Maar daarnaast speelt de vraag of Omar wel vervolgd zou moeten worden. De VS is één van de belangrijkste spelers in de wereldwijde strijd om mensenrechten, waarin kinderen als niet verantwoordelijk voor hun daden worden beschouwd. Als de VS vindt dat Omar wel verantwoordelijk kan worden gehouden voor zijn daden en niet moet worden beschouwd als slachtoffer van de manipulaties van zijn vader en andere volwassenen, staan processen tegen andere legerleiders op hun kop. Als een vijftienjarige zelfverantwoordelijk is voor zijn daden, zou je namelijk welbeschouwd kunnen zeggen dat kinderen van 15 jaar oud genoeg zijn om bij legers toe te treden en te vechten.