Een lange file van vrachtwagens staat stil vlak buiten de poort van de kazerne. Het is bijna min 14 hier in Banja Luca. De beste winter omstandigheden in twee weken. De temperaturen van de winter van 1994 in het voormalig Yugoslavie zijn niet mild. Vandaag is een uitgelezen kans om hulpgoederen naar de enclaves te rijden. Zoals gewoonlijk loopt dit vast door onvoorziene omstandigheden, geklungel, slechte planning, mensen die noch geestelijk, noch fysiek in staat zijn om zich zelfs maar aan die onhandig uitgewerkte planning te houden. Kortom een gewone dag in het Nederlandse leger. Dit leger bestaat na de koude oorlog nog slechts uit enkele duizenden parate militairen en slechts enkele honderden daadwerkelijke laarzen in de warzone.

De pacifistische driften van de Nederlandse maatschappij hebben ons bedrijf de ballen afgesneden. Zo legt onze SMI dat graag uit. Onze Sergeant Majoor Intendance. Een model Nederlands militair die thuis als bijverdienste poedels fokt, grote kolenschoppen van handen heeft, waar hij met zijn kleinzoon treintjes mee lijmt en die voorzien is van de grootste artilleriesnor aan deze kant van de Adriatische kust. Iedereen in ons peloton, zo weet ik uit een rondvraag, die tijdens geestelijke verzorging in onze bunker onder de grond regelmatig gehouden wordt, zijn het, ieder op zijn eigen manier en met onze eigen ervaringen, stilletjes allemaal met hem eens. Er is een goede manier om dingen te doen. Er zijn slechte manieren om zaken aan te pakken. Er is ook de manier waarop het Nederlandse leger problemen oplost.

Continue reading “Ontwapen!” »